در تاریخ ۱۷ آبان ماه، حساب کاربریای در ایکس(توییتر سابق) تصویری از خودش رو در همراهی با سه تابلوی نقاشی منتشر کرد که طولی نکشید تا مورد توجه قرار بگیره…
دیدن چنین نقاشی های جالبی از نماد های مطرح موج هالیو در کره جنوبی که با هنر سنتی-زینتی ایرانی تزئین شدن، اثر جالبی رو خلق و بجا گذاشته.
خالق این آثار میگه که همه اونها رو با گواش کشیده…
در اولین طرح در پایین، نقاشی از «وی» قابل مشاهدهست، این اثر، ترکیبی جسورانه از سورئالیسم روانی و معماری تذهیب ایرانیه. پرتره با تاکید بیشتر بر تکنیک مونوکروم (تکرنگ) در طیف خاکستری اجرا شده تا بر تأثیر فرم و روانشناسی تمرکز کنه؛ چهره در حال ذوب شدن و با چندپارگی به تصویر کشیده شده و بیننده رو به چالش میکشه تا یکپارچگی هویت سوژه رو زیر سوال ببره؛ نمایش چندگانهی چشمها و لبها در یک کادر واحد، حس «خودِ چندوجهی»، سردرگمی درونی یا احتمالاً تلاش برای بیان لایههای عمیق شخصیت رو منتقل میکنه؛ این شیوه بیان در تضاد با پرترههای کلاسیک، بیانگر فردیت سیال در عصر مدرنه. استفاده از پروانه زرد بهعنوان عنصری کوچک و تنها رنگ گرم اثر، نماد تغییر، امید یا ظرافت گذرا در میونه این آشفتگی درونیه. پروانه مستقیماً روی شانه، نزدیک به گردن «تهیونگ» و یک کنتراست رنگی و مفهومی قوی ایجاد کرده، مهم ترین وجهه این نقاشی، پسزمینه با الهامی از کاشیکاریها و نقوش اسلیمی با رنگ لاجوردی و طلایی غنی شدهست که یادآور هنر ایرانی-اسلامیه.
این قاب هندسی و سنتی، یک ثبات بصری و تاریخی در مقابل بینظمی و تغییرپذیری چهرهی آیدل ایجاد میکنه. طاقنما و گل و بوتههای متقارن، فضای روحانی و کلاسیک هنر ایرانی رو تداعی میکنن که درش، هرج و مرج چهره به نحوی تقدس پیدا میکنه. این تلفیق، پیوندی میون «بیانگری فردی معاصر» (آیدل) و «زیباییشناسی ازلی» (نقوش ایرانی) برقرار کرده.
در نقاشی دوم ما میتونیم «جونگکوک» رو مشاهده کنیم، این اثر هم نوعی تضاد متمرکز میون چهرهی آروم و پسزمینهی پرتحرک ایرانی ایجاد میکنه. تکنیک اجرای پرتره همچنان به سبک گِرِیسِیْل (Grayscale) هستش؛ اما با استفاده از خطوط تیز و سایهپردازی هندسیتر (مثل لو-پلی)، حس قدرت و مجسمهگونگی به سوژه داده؛ چهره با نگاهی مستقیم و نافذ ترسیم شده که حاکی از اعتماد به نفس و ثبات درونیه. بر خلاف نقاشی «تهیونگ»، اینجا هویت سوژه یکپارچه و محکم باقی مونده. تمرکز بر جزئیات مو و حالت پُر و محکمِ صورت، پرتره رو پویا کرده. پروانهای زرد مشابه نقاشی قبلی، در این تصویر روی پیشونی «جونگکوک» نشسته و عملاً تبدیل به «تاجی طبیعی» براش شده. این پروانه در اینجا نه نشان آشفتگی، بلکه نماد کمال، تحول بهینه و زیباییه که دقیقاً بر مرکزیت وجودش قرار گرفته، و در آخر، عامل اصلی مورد توجه قرار گرفتن نقاشی، پسزمینه، یک الگو و نقشمایهی ایرانی سنتی رو یادآور میشه که شباهت زیادی به طرحهای گلیم و جاجیم داره. این الگو بر خلاف تذهیب پیچیدهی نقاشی «وی»، با استفاده از شکلهای هندسی سادهتر و رنگهای گرم و زندهای مثل قرمز، زرد و آبی فیروزهای ساخته شده. این تراکم رنگ و طرح، یک فضای پرانرژی و فولکلوریک ایجاد میکنه، تضاد دراماتیک بین «چهرهی خنثی و مدرن» و «بکگراند شلوغ و سنتی»ـه جالبه. این تقابل بصری، نشون میده که چطور یک نماد پاپ جهانی میتونه با حفظ هویت مدرن خودش، در «بافتار فرهنگی غنی و پررنگ» یک تمدن دیگه ادغام، بدون اینکه درش حل بشه؛ بلکه تکمیلش کنه.
این کاربر پیش از این هم با به اشتراک گذاشتن روند نقاشی این طرح از «جونگکوک» در قالب ریلز در اینستاگرام، موفق به بازدید ۳۰۰ هزار نفری شده بود:
در نهایت، در نقاشی سوم، پرترهای از «جیمین» رو داریم، که با حالتی باوقار و متفکرانه، سرش به بالا متمایل شده، البته این طراحی به وضوح یادآور آلبوم انفرادی این خواننده یعنی «FACE» هستش، این اثر هم در همون سبک مونوکروم اجرا شده، اما با یک احساس دراماتیکتر و جزئیات نمادین منحصر به فرد تر، چهره «جیمین» با سایهپردازیهای دقیق و خطوط نرمتر نسبت به دو اثر قبلی، حس ملایمت و لطافت رو منتقل میکنه. نگاهش به سمتی نامعلوم، حاکی از تأمل، امید یا حتی نوعی رهاییه.
حالت گردن کشیده و چانهی بالا رفته، زیباییشناسی کلاسیک رو با پرستیژ یک ستاره پاپ در هم ریخته؛ بارزترین ویژگی این پرتره، وجود چندین خار سیاه در حال حرکته که از ابتدایی ترین بخش گردن تا به سمت ترقوه پیش رفته، همونطور که قبلا اشاره شده، این طراحی برگرفته از یکی از تصاویر تبلیغاتی این آیدل برای آلبوم انفرادی «FACE» هستش. نمادی از سختیها، درد یا محافظت در هنگام روبرو شدن با «خودِ واقعی»؛ پروانه زرد این بار روی شانهی این آیدل نشسته، در اینجا، پروانه میتونه نمادی از تحول شخصی، روح لطیف یا زیبایی زودگذر باشه که در کنار نماد خار، بر مفاهیم زیباییِ آسیب پذیر و رنج آلود تاکید داره.
از همه مهم تر، پسزمینه این اثر، یک فرش ایرانی نفیس رو تداعی میکنه. نقوش پیچیده و متراکم گلوبوته، بتهجقه و طرحهای اسلیمی با رنگهای قرمز آتشین و آبی فیروزهای در کنار جزییات کرم و طلایی، یک عمق بصری و غنای فرهنگی چشمگیر به اثر بخشیده. این پسزمینه نه تنها یه کنتراست شدید با چهرهی مونوکروم ایجاد میکنه، بلکه یک بستر تاریخی و هنری قوی برای سوژهی مدرن فراهم آورده، ترکیب این پرترهی «احساساتی و رها و در رنج» با پسزمینهی «پرتکلف و غنی فرش ایرانی»، نشاندهندهی دیالوگی بین «فردیت معاصر» و «میراث کهن»ـه. این اثر بیان میکنه که چطور یک هنرمند میتونه در عین حفظ اصالت و عمق عاطفی خودش، در بافتار پیچیدهای از فرهنگ و هنر جهان قرار بگیره و زیباییشناسی جدیدی خلق کنه.
کاربران کیپاپر ایرانی، بعداز دیدن این نقاشی نمیتونستن جلوی خودشون رو بگیرن تا ازش تعریف نکنن و متعجب نشن، حتی یکی از اونها تلاش کرد با فراخوان آیدی حساب کاربری «BTS» در توییتر، این اثر رو مورد توجه عوامل قرار بده:
- 🗣️۱) وای دختر احساس میکنم بابت اینکه حتی اجازه دادی این شاهکارای هنری رو کسی ببینه پول بگیری جدی…
- 🗣️۲) وای خانومی من همیشه کارهاتو میبینم خیلی اسلی و خوشگلن واقعا این ایده که با طرحای سنتی ترکیبشون کردی رو دوست داشتم😭💘
- 🗣️۳) عجب آثاری خلق کردی خانمی ,عالی هستی💗😮💨
- 🗣️۴) واییییی چقد خوشگلننننننننننننن
- 🗣️۵) چقدر هنرمندی چقدر قشنگنننننن😭
- 🗣️۶) بااااید جهانی شه کاراش من نمیدونممممم bts_bighit@
- 🗣️۷) عهه ویدیو تهیونگت رو اونروز تو اینستا دیدمم خیلی هنرمندی💖
- 🗣️۸) چقدر هنرمندی چقدر قشنگنننننن😭
- 🗣️۹) شما آموزش هم دارین؟🥲❤️
حتی کاربران ایرانی غیر کیپاپی هم تحت تأثیر طرح های سنتی ایرانی این نقاشی ها قرار گرفتن:
- 🗣️۱۰) زیباست🤌🏻🤌🏻🤌🏻
- 🗣️۱۱) دمت گرم
- 🗣️۱۲) چقد خفن به به
- 🗣️۱۳) بسیار زیباس
- 🗣️۱۴) بسیار زیبا
- 🗣️۱۵) من از هنر سر در نمیارم اما این ترکیب نقش و نگار ایرانی با چهره آدم ها به دلم نشست
- 🗣️۱۶) چه کارهای قشنگ و خفنی،دمتون گرم 👏👏👏
- 🗣️۱۷) عالیه عزیزم 😍😍😍😍موفق باشی همیشه
ستایشی از همگرایی فرهنگی این مجموعه نقاشیها، نمونهای درخشان از پتانسیل بیکران تلفیقهای فرهنگی در هنره. پیوند نقوش اصیل و غنی ایرانی، از تذهیب و کاشیکاری تا گلیم و فرش، با چهرههای آیدلهای مدرن کرهای اون هم گروه «بیتیاِس»، فراتر از یک ترکیب سادهی بصریه؛ این آثار، گفتگویی عمیق میون دو قطب فرهنگی رو آغاز میکنن. هنر ایرانی، با تاریخ چند هزار سالش، نمادی از زیباییشناسی پایدار و حکمت کهنه، در حالی که آیدلها، نمایندهی پویایی، شور جوانی و بیانگری فردی در عصر جهانی شدن هستن. این تلفیق، نه تنها به هر دو فرهنگ زیبایی و معنای تازهای میبخشه، بلکه پلی میان گذشته و حال، شرق و شرق دور میسازه و نشون میده که چطور زبان هنر میتونه مرزهای جغرافیایی و زمانی رو در نوردیده و زیبایی مشترک انسانی رو جشن بگیره.
همهی ما مشتاق هستیم باز هم بتونیم چنین تلاقی هنریِ زیبای ایرانی رو با دنیای کیپاپ ببینیم!
دربارهی گردآورنده:
اهل شیراز، در دوران دانشجویی با یک دوست کرهای آشنا شد و همین آشنایی دریچهای به دنیای سرگرمی کره براش باز کرد. از همون ابتدا به BLACKPINK و TWICE علاقهمند شد و در کنارش شیفتهی بازیگران «لی جونگ سوک» و «هان هیو جو» شد. اون باور داره موسیقی و درامهای کرهای فقط سرگرمی نیستنن، بلکه راهی برای شناخت فرهنگ و نزدیکتر شدن دلهان.
- ش. حبیبی
- ش. حبیبی
- ش. حبیبی
- ش. حبیبی
