سریال «جینی، آرزو کن / Genie, Make a Wish»، نوشتهی «کیم اُنسوک» و با بازی «به سوزی» و «کیم وو-بین»، بعداز پخش از اواسط مهر ماه، با موجی از انتقادات مواجه شد چون شخصیتِ کلیدیِ مرد خودش رو «ابلیس» معرفی میکنه؛ نامی که در باورهای اسلامی معادل شیطاته، البته موجودی الهی هم محسوب میشه. این انتخابِ نام و برخی نماها که منتقدان اون رو «رمانتیکسازیِ» نمادهای دینی خوندن، باعث شکلگیری بحثهای داغ در انجمن های گفتوگو محور کرهای و شبکههای اجتماعی بینالمللی شده و گزارشات گستردهٔی رسانههای خبری رو بهدنبال داشته، تا جایی که برخی رسانهها از کاهش میزان بازدید از سریال و فراخوانِ تحریم سریال ننوشتن.
استفاده از نام «ابلیس» در یه سریال تلوزیونی کرهای، برخلاف برداشت سطحی مخالفان، نه نشانهی بیاحترامی به مذهبه و نه ترویج شیطانگرایی. این انتخاب، در واقع استفادهای نمادین و فلسفی از یکی از قدیمیترین استعارههای تاریخ هنره: استعارهی «نورِ سقوطکرده!». در سنتهای مختلف هنری، از میل به دونستن در بهشت گمشدهی «میلتون» تا تمثیل شورش در نقاشیهای «گوته» و «بلیک»، “ابلیس” همیشه نشانهی پرسشگری انسان و آزادی اراده بوده.
سریال «جینی، آرزو کن / Genie, Make a Wish» دقیقا در همین مسیر حرکت میکنه، نه برای ستایش شر، بلکه برای نشون دادن اینکه هر انسان، در مسیر تحقق آرزوهاش، باید با بخش تاریک وجود خودش روبهرو بشه.
مشکل اصلی مخالفان، عدم تفکیک بین «نماد» و «موضوع»ـه. سریال از «ابلیس» استفاده نکرد تا اون رو به قهرمانی عاشق بدل کنه، بلکه تلاش کرد مفهوم وسوسه و اختیار رو در قالبی معاصر بازتعریف کنه. کارگردان با ظرافت، گفتوگو میون «جینی» و «ابلیس» رو به شکلی طراحی کرده که نه جنبهی مذهبی داره، نه جنبهی ضدمذهبی، بلکه گفتوگویی میون «نور و شک»، میون «قدرتِ خواستن» و «ترس از سقوط»ـه. این سطح از تمثیلگرایی در سریال کرهای کمسابقهست و باید تحسین بشه، نه که نادرست شمرده بشه.
واقعیت اینه که در جهانی که مخاطب بهدنبال معناهای چندلایهست، آثار تلویزیونی باید جسارت ورود به محدودههای فلسفی و حتی دینی رو داشته باشن، قطعا هدف قرار نیست که بیاحترامی یا بی حرمت کردن اون ارزش باشه. اگه هر نماد تاریکی رو سانسور کنیم، عملاً بخشی از روان انسان رو انکار کردیم. «جینی، آرزو کن» دقیقاً کاری کرده که هنر باید بکنه: بازتاب دادن جنبههای متضاد انسان، خیر، شر، و میل به دونستن.
باید گفت انتخاب «ابلیس» بهجای نامهای کلیشهای مثل «لوسیفر» یا «دیو»، نشانهی سطح بالای سواد اسطورهای در تیم نویسندگیه. اونها خواستن بهجای هیولایی دوبعدی، استعارهای از آگاهی و انتخاب خلق کنن. این نوع نگاه، شاید برای بینندگان مذهبی جهانی که محافظهکار هم هستن شوکهکننده باشه، اما برای مخاطبان بی قید و بند باوری جهانی دقیقاً همون چیزیه که کیدراما رو از سرگرمی صرف به ادبیات تصویری مدرن ارتقا میده.
به بیان دیگه، «جینی، آرزو کن» نه در ستایش «ابلیس»، بلکه در ستایش حق انتخاب ساخته شده و این، شجاعانهترین موضعی هستش که یک سریال کرهای میتونه در سال ۲۰۲۵میلادی بگیره.
دربارهی گردآورنده:
رو وون
مؤسس و مدیرعامل خبرگزاری اِیکیاست؛ اون قبلا فعالیت خودش رو با تشکیلات هایی به نام های «انجمن موزیک ویدئو کره» و یا «خبرگزاری کره به فارسی» شروع کرد و در نهایت در بهمن ماه ۱۴۰۱ «اِیکیا» رو تأسیس کرد. به گروه های کیپاپی «OneUs» و «The Rose» علاقه داره و یه کیدرامر قهار هم هست. آقای «رو وون» به دلیل عدم تعصب به هیچ گروه و بازیگر خاصی، تنها فرد شایستهایه که میتونه بر فعالیت اِیکیا نظارت کنه.
- رو وون
- رو وون
